Ci, którzy oglądają mecze w poszukiwaniu dobrej opowieści, z pewnością nie będą zawiedzeni. Schemat narracyjny, budowany od tygodni wokół motywu napięcia między niecierpliwym i kapryśnym właścicielem a coraz bardziej osamotnionym w swoich poczynaniach podwładnym, któremu właściciel najpierw odbiera zaufanego współpracownika, a potem sprawia kosztowny, ale bezużyteczny podarunek i domaga się, by ten z niego korzystał – w jutrzejszych gazetach doprowadzony zostanie pewnie do punktu kulminacyjnego, którym okaże się zdjęcie Fernando Torresa z boiska już w 45. minucie meczu MU-Chelsea.
A przecież to spotkanie mogło być i było opowieścią samą w sobie, nawet bez dywagacji o przyszłości hiszpańskiego napastnika i włoskiego menedżera. Nieodzownym elementem tej opowieści byłyby pierwsze groźne ataki Chelsea, i niecelne strzały Torresa, Anelki czy Lamparda, a następnie stopniowe odzyskiwanie kontroli nad wydarzeniami przez Manchester i bolesny cios w najgorszym z możliwych momencie, czyli gol Hernandeza zdobyty tuż przed przerwą po kolejnym w tym dwumeczu znakomitym przerzucie Rooneya, wymianie Giggsa z O’Shea i godną tej z pierwszego meczu asystą Walijczyka. Potem byłoby spóźniona demonstracja niezależności Ancelottiego, czyli wprowadzenie na boisko Drogby, następnie czerwona kartka Ramiresa, dający cień nadziei gol napastnika z Wybrzeża Kości Słoniowej i błyskawiczna odpowiedź Parka… I śpiewy kibiców, tego dopowiadającego puenty chóru, do Torresa wołającego „Co za strata pieniędzy”, a do Ancelottiego „Jutro wylecisz”.
Miałaby ta opowieść swoich bohaterów. Od Rooneya zaczynając, z ilustrującym wszystko obrazkiem z 70. minuty, kiedy to Anglik wygrał główkowy pojedynek na prawym skrzydle z Ashleyem Colem, dogonił straconą już, wydawałoby się, piłkę, a następnie idealnie dośrodkował ją na głowę Ryana Giggsa. Grający na swojej ulubionej chyba pozycji, między liniami, za plecami wysuniętego napastnika, często wspierający pomocników, schodzący do boków w poszukiwaniu możliwości rozegrania – to był znów ten Rooney, którego pamiętamy sprzed roku.
Giggs byłby zresztą kolejnym z bohaterów, nie tylko za asystę przy golu Hernandeza, ale także za siłę spokoju przy nieustannym byciu w centrum wydarzeń. Podobnie jak doskonały w tym dwumeczu Michael Carrick, zmagający się z kontuzją Ferdinand i fenomenalnie skuteczny w swoim pierwszym sezonie na Old Trafford (zwłaszcza jeśli pamiętać o cenie, jaką za niego zapłacono…) Hernandez. Oraz van der Sar, ze swoimi dwoma świetnymi wślizgami, odbierającymi piłkę Anelce już za polem karnym… Jak to się dzieje, że w Manchesterze zawodnicy dobiegający czterdziestki wyglądają świeżo, podczas gdy w Chelsea trzydziestoparolatkowie zdają się być wypaleni?
Czy pomysł Carlo Ancelottiego na dzisiejszy ćwierćfinał okazał się niewypałem? Z niezwykle interesującej analizy taktycznego guru z Fleet Street Jonathana Wilsona wynikało jednoznacznie, że jeśli już Torres, to najlepiej w ustawieniu 4-3-2-1, czyli takim właśnie, którym Chelsea mecz rozpoczynała. Ze statystyk, dostarczanych nam w pierwszej połowie, wynikało z kolei, że goście byli więcej przy piłce, groźniej atakowali (zwłaszcza lewą stroną, gdzie Ashley Cole miał zaskakująco dużo miejsca; także po prawej Ivanović radził sobie dużo lepiej niż Bosingwa), częściej strzelali, a i Hiszpan również nie był aż tak niewidoczny, jak zdawała się sugerować decyzja o szybkiej zmianie. Przewaga jednego piłkarza w środku, rajdy Maloudy, Anelka pracowicie szukający sobie miejsca to przy jednej linii bocznej, to przy drugiej… Moim zdaniem do 42. minuty wyglądało to tak, jak powinno wyglądać. Pytanie, jak zachowałby się menedżer Chelsea, gdyby wynik do przerwy był nadal bezbramkowy.
Niestety, pytanie z gatunku bezprzedmiotowych. Spodziewaliśmy się tego już przed tym spotkaniem, ale teraz mamy pewność niemal stuprocentową: trener, który 11 miesięcy temu zdobył dla Chelsea mistrzostwo i Puchar Anglii, odejdzie z klubu w niesławie, a drużyna, którą zostawi po sezonie, zostanie gruntownie przebudowana. Reguły Finansowego Fair Play regułami, ale obsesja obsesją: żądający triumfu w Lidze Mistrzów Roman Abramowicz zapewne jeszcze raz rozwiąże worek z pieniędzmi, pytanie tylko, kogo (może znów Guusa Hiddinka) nimi obdarzy; pierwszym krokiem powinno być znalezienie naprawdę kreatywnego środkowego pomocnika. Cierpliwość i długofalowa strategia jest wprawdzie jedną z największych cnót właścicielskich, ale rosyjski miliarder nie dał się dotąd poznać z tej strony. Dla niego ten sezon właśnie się skończył; dla wiwatujących kibiców MU z kolei coraz wyraźniejsze staje się wspomnienie 1999 r., zwłaszcza jeżeli widzieli, jak ich hałaśliwi sąsiedzi (z którymi zagrają w sobotę w półfinale Pucharu Anglii) zostali wczoraj całkiem po cichutku odprawieni przez Liverpool.
Skomentuj ~alasz Anuluj pisanie odpowiedzi